Προλογος και λιγα λογια....

Αισθανομαι σαν να διηγουμαι αυτην την ιστορια ξανα και ξανα συνεχεια, σαν να κανω κυκλους γυρω απο την ζωη του τοτε και την ζωη του τωρα....Το ονομα μου....Melody Angel, 22 χρονων....Κανοντας την αναδρομη αυτη, η ζωη μας φανταζει παραμυθι, ή καλυτερα μια φανταστικη ιστορια με ξορκια, μαγισσες και δαιμονες.....πολλες φορες σκεφτομαι πως θα μπορουσε να γυριστει και ταινια, ομως στην πραγματικοτητα θα προτιμουσα να την παρακολουθουσα σαν θεατης απο την αναπαυτικη θεση του σινεμα, παρα να την ζουσα.....

Στο ταξιδι μας αυτο περασαμε πολλα που μας εκαναν πιο δεμενες και αγαπημενες....μας εκανε ενα....κι ολα ξεκινησαν εκεινη την ηλιολουστη μερα του Μαιου.....Οταν η μοιρα μας χτυπησε την πορτα και βαλθηκε να μας κανει την ζωη κοινη......δεν ξερω αν ηταν η τυχη που με εκανε να πεσω πανω στην τοτε αγνωστη συμφοιτητρια μου ή αν καποια ανωτερη δυναμη του συμπαντος εκανε τα μαγικα της κολπα για να μας φερει κοντα.....Και καπως ετσι απο τρεις απλες κοπελες του Los Angeles γιναμε οχτω αχωριστες συγχρονες μαγισσες του αιωνα μας.....Οχι οχι....καλα ακουσατε...μαγισσες.....καλα οχι σαν αυτες με τις τεραστιες ελιες στην μυτη που βραζουν εναν απαισιο πρασινο χυλο πανω απο το τεραστιο καζανι τους!!!! Ας πουμε πως ειμασταν κατι σαν εκλεκτες προστατιδες του κοσμου.....ή τουλαχιστον ετσι ηταν στην αρχη.....ακομα θυμαμαι τα εξυπνα και ντροπαλα μουτρακια τους.....της ατελειωτες νυχτες που μαζευομασταν ολες μαζι στο διαμερισμα και τρωγαμε βλεποντας ταινια......Τις πονηρες ατακες της Any που ακολουθουνταν απο την επιτακτικη παρατηρηση της Coral....ή τις ναζιαρικες και γλυκες ποζες της Kat...και τις δυο αντιθετου πνευματος αδελφες Cecylia και Aria που προσπαθουσαν να ξεχωρισουν ποια ειναι η μεγαλυτερη αδελφη σε αυτην την σχεση και ποια μικροτερη.....και τελος πως θα μπορουσα να ξεχασω τις μικροτερες παιχνιδιαρες γατουλες της παρεας μας?? Την Liz και τη Whill που αν υπηρχε ενα πραγμα που ηξεραν καλα αυτο ηταν η μοδα.......ποσο μου λειψανε ολοι....και ολα....

Ας κανουμε λοιπον ενα αναδρομικο μαγικο ταξιδι μαζι....Τι?? Οχι δεν θα χρησιμοποιησω μαγικο ραβδι...μπορειτε να ειστε ησυχοι....Ισως ενα καλο ξορκι αργοτερα.....Προσδεθειτε!!!

Ολα λοιπον ξεκινισαν απο εκεινη την μερα στο κολλεγιο του Los Angeles οταν εγω επεσα κατα λαθος πανω στην παγιδα του κολλεγιου που ακουγε στο ονομα Nicole, ισως αν υπηρχαν φωτεινες ενδειξεις προσοχη κινδυνος, να ειχα αποφυγει την συγκρουση αυτη, ομως παρασυρθηκα απο το εντονο βλεμμα του μελαχρινου αγοριου που μου αρεσε αφανταστα και ετσι απροσεχτα κατευθυνθηκα πανω στην πλαστικη barbie με την ανθρωπινη μορφη, που τυχαινε να ειναι και η κοπελα του μελαχρινου μου αγοριου οπως τον αποκαλουσαν και τα κοριτσια. Αν βεβαια δεν ειχα πεσει πανω στην Nicole ισως να μην ειχα γνωρισει και την μοιρα μου.....Λιγα λεπτα μετα ενα ομορφο καστανο κοριτσι με πλησιασε και με βοηθισε να μαζεψω τα βιβλια μου...Ηταν τοσο ευγενικη και γλυκια που δεν μπορεσα να αντισταθω στο χαμογελο της....Το ονομα της επιγειας σωτηρος μου ηταν Cecylia...δεν μιλουσα πολυ τοτε...ημουν και σοκαρισμενη, το επομενο πραγμα που θυμαμαι ειναι η παρουσια μιας δευτερης κοπελας εν ονοματι Aria, ανετη και κοινωνικη μας πλησιασε μασουλωντας αδιακριτα μια ροζ τσιχλα, κανοντας φουσκες συνεχεια.....Αφου χαιρετησε ευγενικα απευθυνθηκε στην μολις λιγων λεπτων φιλη μου και απο τα κοσμητικα και τον διαλογο καταλαβα πως επροκειτω για κλασσικη σχεση μεγαλυτερης αδελφης με μικροτερη στη οποια δεν επενεβησα φυσικα......Βασικος κανονας ζωης, δεν μπαινεις αναμεσα στις οικογενειακες σχεσεις....στο τελος καταληγεις ή μελανιασμενος ή σκοτωμενος σε καποιο νοσοκομειο της πολιτειας!!!!

Ακολουθώντας λοιπον το πλανο που ειχαμε με τις αχωριστες φιλες μου Any και Coral να βρεθουμε στην αυλη του κολλεγιου, προεκειψε παλι κατι απολυτως ξαφνικο και αναπαντεχο οπως ολοκληρη εκεινη η μερα αλλωστε.....Γνωρισαμε και την γλυκια ναζιαρα της παρεας την Kat η οποια πετυχε την φιλη της και προσφατως και δικη μας φιλη Cecylia στην αυλη.....Μετα απο λιγο η παρεα συμπληρωθηκε με την αφιξη της Liz Που τυχαινει να ειναι ξαδελφη μου και της Whill αδελφη της Coral, μπερδευτηκατε αρκετα?? ή να συνεχισω?? Προσπαθωντας ακομα να συνελθω απο την ξαφνικη συγκρουση και τα γεματα φαρμακι λογια της αντιπαλου τοτε αντιπαλου μου, συνειδητοποιησα πως απο μια μικρη παρεα τριων κοριτσιων, ειχαμε εξελιχθει σε ολοκληρο κλαμπ οχτω γυναικων που απολαμβανε το θεαμα του κολλεγιου σαν να γνωριζονταν μια ζωη......Και ετσι ειμασταν απο κει και περα...αχωριστες.....

Απο τοτε ειμασταν μαζι παντου κανοντας παντα γνωστη στους γυρω την παρουσια μας....Και φυσικα που ξυμεροβραδιαζομασταν καθε στιγμη??? Μα φυσικα στο καφε του Alex ο οποιος ερωτευτηκε κεραυνοβολα την τσαχπινα μας Kat απο την πρωτη στιγμη που την ειδε......Αλλα καλυτερα ας μην πιασουμε τον τομεα “ερωτας” ακομα....πολυ απλα γιατι θα αισθανθειτε σαν την Αλικη στην χωρα των θαυματων...σε εκεινη την σκηνη με τον τεραστιο λαβιρυνθο που εκανε την ξανθομαλλουσα παραμυθενια μικρη να χαθει στον φανταστικο ονειρεμενο της κοσμο!!!!

Βεβαια η δικη μας η ζωη δεν αποδειχτηκε τελικα τοσο παραμυθενια οσο την περιμεναμε....Και αν ρωτατε, οχι, εμεις δεν ειχαμε να αντιμετωπισουμε καποιον κακο λυκο, ή την μοχθηρη μητρια με τα κατακοκκινα μηλα......εμεις ειχαμε να πολεμησουμε με τον φοβο, τον θανατο και την απωλεια....τρεις βασικους εχθρους της ανθρωπινης υπαρξης.....Η περιπετεια μας ξεκινησε σταδιακα και ανωμαλα θα ελεγα, πρωτα η Coral και τα περιεργα ονειρα της, τα οποια εξελιχθηκαν σε τρομακτικα οραματα του μελλοντος....μετα εγω που μετακινουσα ποτηρια και αντικειμενα χωρις καν να τα ακουμπισω.....και η Any βαζοντας φωτια στα ξαφνικα μονο και μονο επειδη τα νευρα της ηταν σε ακραια κατασταση......Το μυαλο μας ηταν τοσο μπερδεμενο, μεχρι εκεινη την νυχτα.....Εκεινη την νυχτα που αναλαβαμε το μεγαλο μας εργο......εκεινη την νυχτα που η λευκη οπτασια εμφανιστηκε απο το παραθυρο, με τα ολολευκα πουπουλενια φτερα της...κανοντας μας να τριβουμε τα ματια μας και να αναρωτιομαστε αν βλεπουμε ονειρο ή απλα το φως μας περιπαιζει με δολιοτητα.....Κι ομως...ήταν περα για περα αληθινο....Ηταν ενας υπεροχος φωτεινος αγγελος που μας εξηγησε τα παντα.....Μας προειδοποιησε για το μυστικο που κρυβει το σκοταδι και το φως.....για τους ρολους των εκλεκτων που θα επιλεγαμε να παρουμε και την αποστολη μας.....οσο ακριβα κι αν μας κοστισει θα προστατευαμε οσο ηταν δυνατον τον κοσμο απο το χαος που κινδυνευε να τον κατασπαραξει......

Το περιεργο στη ιστορια ηταν οτι συμφωνησαμε ολες, οχι βεβαια προθυμα αλλα η αποφαση ηταν ομοφωνη......Δεν ξεραμε ομως.....

Συνδετικος μας κρικος επιλεχθηκε η Coral επειδη ηταν η πιο σοβαρη και η πιο υπευθυνη απο ολες μας ετσι θα κρατουσε ευκολα την κατευθυντηρια θεση της.....Η Any επιλεχθηκε ως προστατιδα του αρχαιου υλικου που εσωσε τον κοσμο....την φωτια!!!! Απο την αλλη η Kat θα ειχε τον ελεγχο του ανεμου ενω η Cecylia της παντοδυναμης γης.....Το απαραιτητο αγαθο που τρεχει αστειρευτο στις πηγες των ποταμων και ωκεανων...το νερο...το αναθεσανε στην Aria....Εγω επιλεχθηκα ως προστατιδα του φεγγαριου....το πληγμα ηρθε αργοτερα...οταν εμαθα πως ημουν και η μονη βασιλικη απογονος του λαμπερου αυτου θαυματος του ουρανου..... Η Liz ανελαβε τον κεραυνο και καθε παρομοιο εκπληκτικο επεισοδιο και παιχνιδισμα του φουρτουνιασμενου ουρανου.....Και τελος η Whill η οποια επιλεχθηκε ως προστατιδα του ηλιου και των λαμπερων ακτινων του......Εχοντας λοιπον τις δυναμεις μας και την καταλληλη εμπειρια και σταδιακη εκπαιδευση αντιμετωπισαμε τον λαο του σκοτους....τους δαιμονες!!!!

Το εργο μας αποδειχτηκε αρκετα δυσκολο.....Δεν φανταζομασταν ουτε το ελαχιστο κακο που μας εκανε.....αλλα και το αμειγες καλο που μας εδωσε.....Το παραμυθι ομως αυτο δεν ειχε σαν τα περισσοτερα καλο και ευτιχισμενο τελος.....Το σκοταδι μας στερησε πολλα....πραγματα, αξιες, φιλους, αγαπημενα προσωπα. Πληρωσαμε αρκετα ακριβα το τιμημα του χασαμε και χαθηκαμε στο πηχτο μαυρο χρωμα του.....

Και καπως ετσι απο οχτω αχωριστες φιλες μειναμε τεσσερις......!!!! Οχι, οχι μην ανησυχειτε και οι οχτω χαιρουμε ακρας υγειας.....ομως οι καταστασεις και οι συνθηκες μας χωρισαν.....Το σκοταδι μπορει να κυνηγησε αλλα παντα στο τελος το φως νικαει...ετσι κι εμεις το νικησαμε πανυγυρικα....

Με την ελπιδα λοιπον στα ματια και το χαμογελο στα χειλη αν και λαβωμενες γιορτασαμε την τελευταια νυχτα μας μαζι στο καφε του Alex. Ηταν μια νυχτα γεματη γελιο και αγαπη, γεματη φιλια και στοργη, γεματη ερωτα και συναισθηματα που αιωρουνταν πανω απο τα κεφαλια μας....Παρ 'ολο που γνωριζαμε πως ηταν το τελευταιο βραδι μας, δεν αφισαμε την νοσταλγια να μας παρασυρει στα στενα σοκακια της.....διασκεδασαμε οσο πιο πολυ μπορουσαμε......Ηπιαμε, χορεψαμε και με τις πρωτες πρωινες ακτιδες του ηλιου ενα μεγαλο γαληνιο χαμογελο ζωγραφιστηκε στα προσωπα μας.....απλωσαμε και οι οχτω τα χερια και αγκαλιαστηκαμε σφιχτα....Μια αγκαλια που ποτε καμια δεν θα ξεχασει.....Μια αγκαλια που θα μας οδηγει καθε λεπτο, καθε στιγμη της υπολοιπης ξεφρενης ζωης μας......Ολα οσα χασαμε ολα οσα κερδισαμε ηρθαν ξανα στο μυαλο μας....οπου κι αν πηγαιναμε απο κει και περα πιστεψαμε στην φλογα του λαμπερου ηλιου που καιει ενω ψυθιριζει γλυκολογα στ' αυτι του ασημενιου φεγγαριου...κανοντας το να δακριζει....και το στιλβωμενο δακρι του να ταραζει ελαφρια και γλυκα το αρμονικο νερο της λιμνης που δροσιζει ευχαριστα της παρυφες του υγρου χωματος.....Και υστερα ερχεται η βροχη.....δυνατη και επιβλητικη σαν την λαμψη του κεραυνου που ακτινοβολει μεσα στο απογειο της νυχτας και γενναει τον ανεμο........Ομως ολοι ξερουμε πως το πρωι ειναι μια καινουρια ημερα....και εκει ψηλα μετα απο μια βροχη παντα ζωγραφιζεται ενα ουρανιο τοξο......περιεργα αυτα τα φυσικα φαινομενα.....αλλα τι να κανουμε??? Αυτο λεγεται ζωη!!!!

Τελος